من و تو

اینقدر دوریم که نگو 

من اگر بغضم را داد بزنم هم نمیشنوی چه برسه به درک ..........

کاش جای تو بودم و تمام غصه ام درآوردن پول بود ....

حداقل خدا را شکر تو هستی ..... میدونی تقریبا یک ماهی میشه که بهت نگفتم دوست دارم ...

کاش یه روزی بیای اینجا ...

میدانی  دارم  به این فکر میکنم که چقدر میتونی ذات حیوان مانندی داشته باشی که وقتی میدانی یکی بهت نیاز داره و هزار بار تا صبح بیدار بوده و بهت زنگ میزد و بهت اس ام اس داده که بهت نیاز داره اما تو حتی یکدفعه هم زنگ نمیزنی و اخرش یه اس ام اس مسخره ی ترکی میفرستی و حتی با خودت نمیگی نیازش از چه نوع بوده . نکنه فکر کردی همه مثل تو نیازهاشون جنسیه . خودم خوب میدانم بیکار مثل همیشه لم دادی و منتظری یه زنگی بزنم و بگی کار دارم بعدا . میدانی مطمئنی که بهت خیانت نمیکنم و پا به پات جلو می یام  اما میدانی آرزو میکردم اندازه ی شیر دل داشتم که برم با یه پسری بیرون که میدونه من را کجا ببره و تو ببینی و صدای شکستن قلب و تمام احساساتت را وصدای زانو هات را که به زمین میخوره بشنوم . گاهی لازمه برای آدم هایی مثل تو مثل حیوون باشی . روزهای اول هفته ها و ماه های اول جوری شعر میخوندی و اشک میریختی که می گفتم انگار مجنونی انگاری اگه عاشق بشی میخوای تو پر قوی احساست پرورشش بدی و خوشبخت ترین می بود اما حالا می فهمم که همه اش از بی غیرتی مردانگی ات بوده و به قول خودت سرگرمی . الان می فهمم چقدر سخته آدم با مردی باشه که نقاب میزنه . به قول دوستم زندگی همینه باید بازی کرد . از این به بعد منم به جمع آدم های کثیفی مثل تو اضافه میشم  و تظاهر میکنم به اینکه نیازی به تو ندارم سرم شلوغه و یادم رفته که تو هم هستی تو هم آدمی .حالا دیگه شدیم مثل هم دو تا بازیگر که قراره یکیمون برنده بشه و بهش جایزه ی غرور بدن که قاب کنه و بذاره روی تمام مدارک حماقت دیگه اش . روحم راست میگفت که هیچ مردی نیست که عشق آدم را نگه داره .... راستی یکم دیگه مونده اونم بزن بکش .

خدایا  من خسته ام از آدم های بی وجدان از کسایی که انسانیت ندارن از همه

خدایا من که دستم به آسمون نمیرسه

تو که دستت به زمین میرسه بلندم کن ....

کاش مثل تو یه زبانی داشتم که روش کلید میکردم و گیر میدادم و تعصب بازی در می آوردم

کاش مثل تو یه شهری داشتم که حتی اگه شده یکی با اون منو بکوبه و من غیرتی بشم

کاش مثل تو کلی دوست و فامیل داشتم که وقتی باهات قهر میکردم می رفتم طرفشون و تو را از یاد می بردم که عزیزتر بشم

کاش مثل تو یه آغوش گرم خانواده داشتم  که الان راحت تو گرماش بخوابم

کاش مثل تو اینقدر آدم داشتم همکار داشتم که عشق را تجربه نکنم یا وقتی یکی بهم گفت دوست دارم تنم نلرزه

کاش مثل تو یه قلب سنگی داشتم که تا ابد زانو نزنم

کاش مثل تو همه جا آشنا بودم و بین دوستامم بوی غربت را حس نکنم

کاش وقتی بهم گفتی دوسش داری میتونستم بزنم تو دهنت و مطمئن بودم که برمیگردی چون هیج جایی جز آغوشم نداری

کاش هر روز مثل تو از رفتن دم میزدم که اشکات را ببینم که مطمئن بشم بیشتر دوسم داری

کاش قبل از تو یکی بود که هروقت عصبی میشدم مثل تو میگفتم حق نداری اسمشو بیاری و حرص زدن تو را می دیدم

کاش مثل تو یه کوچولو تو خونه داشتم که وقتی بغلش میکردم آروم میشدم

کاش مثل تو پسر بودم که تنها دغدغه ام ارضا شدن بود

کاش مثل تو رک بودم که بگم فقط ازت سکس میخوام و داغون شدنت را ببینم و بدونم که تو روحت را هم میدی

کاش مثل تو حتی تصوری از زد و خورد تو خونه نداشتم که وقتی تو کتک خوردن هاتو بگی من بخندم

کاش آنقدر غم نداشتم که با هر شنیدن غم دیگه ای بخندم

کاش مثل تو سالم بودم که حداقل میگفتم غم هام رو روی شونه هام حمل میکردم و با پاهام میکشیدم

میدونی کاش الان جای تو بودم و تو میگفتی کاش جای من بودی که تنها دغدغه ات پول بود

میدونی کاش جای من بودی که عشقت تو را از زندگی سیر میکرد و ازش و از دنیا متنقر میشدی

گاهی خودم را توی آغوش کسی میبینم که جز درد چیزی نثارم نکرده اما من هنوز به آغوشش میخزم 

کسی که شاید همه را به من یه روزی ترجیح می داد

کسی که اینقدر ازش میترسم که توی آغوشش احساس غربت میکنم

گاه با اسم آبرو مرا از همه مخفی میکند گاه با بی ابرویی مرا در کودکی اش بازی میدهد .. نمیدانم این کدامین گناه من است که مرا به او کشانده ؟

يک نيمکت کنار خيابان، دوتا سکوت...
اين زندگي کشيده به اين جا چرا؟ سکوت

من را نگاه کن به تو هم فکر ميکنم
پس فکر ميکند به خودش بي صدا سکوت

اين ماجراي تلخ خيابان و عشق هاست
يک روز سرد توي خيابان دو تا سکوت

هر يک شبيه آن يکي آبي ، بنفش، سرخ
ـ هرچند بود منشاء اين رنگ ها سکوت ـ

در هم قدم زدند و به هم فکر!  فکر!  فکر!
آخر رقم زدند سر آغاز را: سکوت!
يک ماه بعد: هردو به هم خو گرفته اند

چون کودکي به مادر و چون کوه؛ با سکوت
شش ماه بعد روي پل عابري بلند
ـ من دوست دارمت! مثلا تا کجا؟ سکوت

در روز هاي بعد يکي فکر ميکند:
ـ عشق اشتباه بوده وگر نه چرا سکوت؟

يکسال بعد: ما به هم اصلا نمي خوريم
يک نيمکت کنار خيابان دوتا سکوت....

کاش معنای داداش در خیلی آدم ها صدق میکرد ...کاش به اونی که تکیه میکردی واسه همراهی واسه جدا شدن از کابوس های زندگی ... برای تکیه کردن .. واقعا اگر برادری هم نمی کرد به زخم هات اضافه نمیکرد ...

کاش ادم ها اینقدر آدم می بودن که برای خودت نقاب به دست نیاز نبود حتی پیش عزیزانت باشی ....

همه ی احساساتت را جمع کنم حتی قد یک نیم نگاه من هم گرم نیست

هم سفر :